«Бўғимларим оғриганидан набираларим билан сайрга чиқишга қўрқдим». 30 йил дарс берган оёқларим бир куни зина олдида тўхтаб қолди.
Тиззангиз оғриб, юриш қийинлашдими? Ostemikron ҳақидаги ҳикоямни ўқинг.
МЕН ҚАНДАЙ ЙЎЛ ТОПГАНИМНИ ЎҚИШ ↓Мен тўрт фарзандни ёлғиз катта қилдим, Ҳиндистон ва Германияда ёрдам изладим, аммо оғриқ ҳаётимни тобора тор қилди. Набираларимнинг болалиги эса мени кутмасди. Кейин дугонам бўғимлар учун Ostemikron мойи ҳақида айтди — ўғлим биринчи бўлиб пайқаган ўзгариш шундан кейин бошланди.
Нодира Сатторова, 57 ёш, Тошкент. Менинг ҳикоям.
Бу ҳикояни бошқалар мен каби йиллар давомида оғриқни яшириб юрмасин деб айтиб беряпман. Мен ҳам анча вақт «эртага ўтиб кетар» деб ўзимни алдаганман.
Мухбир: Ўттиз йиллик ўқитувчилик қандай ўтди? Оғриқ қачон бошланди?
Нодира: Мактаб менинг иккинчи уйим эди. Доска олдида соатлаб тик турардим, синфдан синфга югурардим, уйга келгач эса тўрт фарзандимнинг дарси, овқати, кийими билан шуғулланардим. Аввалига оёқларимдаги оғриқни оддий чарчоқ деб билдим. Бироз дам олсам ўтади, деб ўйлардим.
Ишимни яхши кўрардим. Боланинг кўзида янги мавзуни тушунган пайтдаги ёруғликни кўриш — буни ҳеч қандай мукофотга алмаштирмасдим. Шу сабаб ўзимни аяшни билмасдим. Кимдир касал бўлиб қолса, ўрнига дарсга кирардим; кимдир қўшимча тушунтириш сўраса, дарсдан кейин ҳам қолардим. Бир қарашда бу фидойилик эди. Аслида эса танамга ортиқча юк тушаётганини тан олишдан қўрқардим.
Кун бўйи тик туришнинг нархи кечқурун билинарди. Автобусдан тушганимда оёқларим гўё меники эмасдек оғирлашарди. Уй эшигигача етиб боргач, болаларга билдирмасдан бир дақиқа деворга суяниб турардим. Кейин дарров ошхонага кириб, ҳеч нарса бўлмагандек ишимни давом эттирардим. Ўша пайтда «она чарчамайди» деган гапга ўзим ҳам ишониб қолган эканман.
Лекин баъзи оғриқлар дам билан кетмайди. Сиз уни бир кун яшира оласиз, икки кун яшира оласиз, кейин эса у ҳаётингизнинг ҳар бир соатига кириб келади.
Мухбир: Оилангизда ҳам оғир давр бўлган экан.
Нодира: Ҳа. Эримдан айрилганимда фарзандларим ҳали кичик эди. Бир кунда ҳам она, ҳам ота бўлиб қолдим. Ишдан кейин қўшимча дарс ўтдим, кечалари режа ёздим. Қайғуга чўкиб ўтиришга ҳам вақт йўқ эди: тўрт боланинг эртаси менга қараб турганини билардим. Шу йилларда ўз соғлиғимни доим кейинга сурдим.
Эрим вафот этганидан кейин уйдаги сукунат энг оғир нарса эди. Болалар ухлагач, эртанги харажатларни ҳисоблардим: китоб, мактаб кийими, озиқ-овқат. Ўзимга янги пойабзал олишни ҳам кечиктирардим. Оёғим оғриганда эса «ҳозир касал бўлишга ҳаққим йўқ» дердим. Бундай фикр одамни бир муддат ушлаб туради, лекин оғриқни йўқотмайди.
Фарзандларимга дарс тайёрлашда ёрдам берар, уларнинг байрамига боришга ҳаракат қилардим. Улар мендан куч олишсин дердим. Лекин катта қизим бир куни қўлимдан ушлаб: «Она, нега юришдан олдин чуқур нафас оласиз?» деб сўради. Демак, барибир сезишган. Мен эса ўша вақт ҳам «ҳеч гап йўқ» деб жавоб берганман.
Биринчи жиддий оғриқда тўхтамадим. Кейинги қадамда ҳам тўхтамадим. Охири танам мендан сўрамай тўхтай бошлади.
Дарс пайти табассум қилардим. Танаффусда эса деворга суяниб, тиззамни ушлаб турардим. Болалар сезмасин деб ҳамманинг чиқиб кетишини кутардим. Уйга келганда зинапоя энг катта синовга айланарди.
Мактабдан кейинги ҳар бир қадам оғирлашиб бораётганини ҳеч кимга айтмасдим.
Аввал тиззам гоҳида зирқирарди. Кейин оёқ панжам ва тўпиғим ҳам безовта қила бошлади. Эрталаб ўрнимдан туришимга вақт кетарди, кечаси эса қайси томонга ағдарилсам ҳам қулай ҳолат тополмасдим. Ўқувчиларим олдида бардам кўринишга ҳаракат қилардим, аммо бор кучим дарсни охиригача ўтишга сарф бўларди.
Бир куни доскага мисол ёзаётганимда бурилдим-у, оғриқдан бир зум жим қолдим. Синф ҳам жим бўлди. Ўқувчиларимдан бири сув олиб келмоқчи бўлди. Мен «керак эмас» дедим, чунки улар мени ожиз кўришидан қўрқардим. Аслида эса уларнинг ёрдамига муҳтож бўлиб қолганимни ўзимга тан олиш оғир эди.
Оғриқ кучайган сари дунём қисқарди. Илгари ишдан кейин дугоналарим билан учрашардим, маҳалладаги тадбирларга борардим. Кейин ҳар бир таклифга бир баҳона топдим. Чунки одамлар орасида ўтириб-туришим, зинадан секин тушишим кўзга ташланишини истамасдим. Одам фақат танаси билан эмас, ичи билан ҳам ёлғизлашиб қолар экан.
Оғриқни «ўтиб кетади» деб яшириш осон. Бир куни эса бозорга бориш, автобусга чиқиш, ҳатто уй ичида юриш ҳам қийинлашганини сезасиз!
Мухбир: Ёрдам изладингизми?
Нодира: Албатта. Маҳаллий шифокорларга кўриндим, текширувлардан ўтдим, ҳар хил тавсияларни бажардим. Баъзи кунлари ўзимни енгилроқ ҳис қилардим, кейин оғриқ яна қайтади. Энг ёмони — ҳар сафар янги умид пайдо бўлиб, сўнг сўниши эди. Мен мактабда болаларга сабр ҳақида гапирардим, ўзим эса сабримнинг охирига келиб қолган эдим.
Фарзандларим катта бўлди. Ҳар бири ўз оёғига турди. Улар менинг қандай яшаганимни, қанча нарсадан воз кечганимни кўриб ўсган экан. Бир куни тўртталаси бирга ўтириб: «Энди навбат сизники, она», дейишди. Даволаниш учун мени аввал Ҳиндистонга, кейин Германияга юборишди.
Ўша суҳбатда улар менинг кўзимга тўғри қарашди. «Бизга ҳамма нарсани бердингиз. Энди биз сизга ёрдам беришимизга рухсат беринг», дейишди. Улар йўл харажатини, меҳмонхонани, клиника қабулларини режалаштирган экан. Мен бир томондан миннатдор эдим, бир томондан уларга оғирлик бўлаётгандек ҳис қилардим. Аммо уларнинг қатъий қарори олдида сукут сақладим.
Ҳиндистонга боришдан аввал чемоданимни жойлар эканман, болаларимнинг кичиклиги кўз олдимдан ўтди. Ўшанда уларни қўлимдан етаклаб шифокорга олиб борардим. Энди улар мени аэропортгача кузатишарди. Вақт қандай айланиб келар экан! Самолётда ўтириб, «балки шу сафар қийналмай юришни бошларман» деб ўйладим.
Катта мамлакатлар, машҳур клиникалар, узун текширувлар... У ерда олган ёрдамимни инкор қилмайман. Аммо ўз ҳолатимда мен кутган барқарор енгиллик бўлмади. Сафардан қайтгач яна ўша зинапоя, ўша кечалар, ўша «бугун юра оламанми?» деган савол мени кутиб оларди.
Ҳиндистонда менга жиддий эътибор беришди, саволларимни тинглашди. Қайтиб келгач дастлаб умидим баланд эди. Лекин кундалик ҳаёт яна ўз синовини бошлади: эрталабги қотиш, ишдан кейинги ҳолсизлик, зина олдидаги иккиланиш. Мен натижани ҳар куни сезишни истардим, аммо ўзимни шундай енгил ҳис қилмадим.
Кейин фарзандларим Германияга боришни таклиф қилди. «Бу сафар албатта бошқача бўлар», дейишди. Мен ҳам ишонгим келди. Яна йўл, яна қабуллар, яна режалар. У ерда олган тушунтиришларим фойдали бўлди, бироқ уйга қайтгач мен истаган барқарор ўзгаришни ҳис қилмадим. Буни айтишга уялардим: фарзандларим умид билан кутар, мен эса табассум қилиб, кейин хонамда йиғлардим.
Энг ёмони пул сарфлангани эмасди. Энг ёмони — ҳар гал «мана, энди ҳаммаси яхши бўлади» деган умидни ичимда кўтариб, кейин унинг оғирлигини ёлғиз кўтариш эди. Бир куни набираларим сайрга чорлади. Мен боргим келарди, лекин йўлнинг ярмида қайтиб келишдан қўрқиб, уйда қолдим. Ана ўша куни вазиятни яна жиддий кўриб чиқишим кераклигини тушундим.
Мен фарзандларимнинг юзига қарашга қийналардим. Улар бор имкониятини ишга солишди, мен эса ўзимни тобора заифроқ ҳис қилардим. Бир пайтлар бутун синфни бошқарган аёл энди дўконга ёлғиз чиқишдан иккиланарди. Бу ҳисни сўз билан тушунтириш қийин.
Оғриқ фақат бўғимда қолмас экан. У режаларингизга, уйқунгизга, яқинларингиз билан муносабатингизга ҳам аралашади.
Мухбир: Бурилиш нуқтаси қачон келди?
Нодира: Бир куни кўп йиллик дугонам келди. Мен ҳар доимгидек «ҳаммаси яхши» дедим. У эса ўрнимдан қандай секин турганимни кўриб, ишонмади. Узоқ гаплашдик. Ўша суҳбатда у менга Ostemikron ҳақида айтди. Аввалига ҳатто тинглашни ҳам истамадим: шунча уринишдан кейин яна умид қилиш қўрқинчли эди.
Дугонам билан ёшлигимиздан танишмиз. У менинг ҳазилларим ортига яширган хавотиримни дарров сезади. Чой қўйганимда у қўлимдаги пиёлани олиб, «ўтир, бугун сен гапирасан», деди. Мен илк бор оғриқни яширмасдан, қандай қўрқаётганимни очиқ айтдим. Гапирганим сари елкамдан бир оғир тош тушгандек бўлди.
У Ostemikron номини айтганда «яна битта маҳсулотми?» дедим. У баҳслашмади. Ўзимни қандай ҳис қилаётганимни тинглади ва Ostemikron ҳақида билганларини айтди. Дўстимнинг шу муносабати мен учун муҳим бўлди: у менга яна ҳаракат қилиш учун куч берди.
Дугонам «ўзингни яна кейинга сурма», деди. Шу сўзлар менга қаттиқ таъсир қилди. Мен ўз аҳволимга қайтадан эътибор бердим ва Ostemikron билан танишдим. Ўша суҳбатдан кейин ўзимни ташлаб қўймасликка қарор қилдим.
Мухбир: Кейин ўзингизда нимани сездингиз?
Нодира: Мен ўзим учун белгиланган режага амал қилдим ва аҳволимни кузатдим. Вақт ўтиши билан баъзи кунлари ҳаракат қилишим енгилроқ бўла бошлади. Бир куни эрталаб ошхонагача бориб, стул қидирмаганимни сезиб қолдим. Мен учун шу оддий ҳолатнинг ўзи мўъжизадек эди! Узоқ вақтдан бери биринчи марта келаси ҳафтага режа тузгим келди.
Мен дафтар очиб, ўзимни қандай ҳис қилаётганимни ёза бошладим. Қачон кўпроқ чарчаганимни, қачон енгилроқ ҳаракат қилганимни кузатдим. Шу одат менга ҳам ҳиссиётимни, ҳам саволларимни тартибга солишга ёрдам берди. Бир неча кун яхши ўтса ҳам, ўзимни алдамасликка, ёмон кун бўлса ҳам дарров умидсизликка тушмасликка ҳаракат қилдим.
Бир куни катта ўғлим «Она, сиз эшик олдида тўхтамадингиз», деди. Мен аввал тушунмадим. Кейин эсладим: илгари уйдан чиқишдан олдин зинапояга қараб бир оз туриб қолардим. Ўша куни эса буни сезмай чиқибман. Биз учун шунчаки бир зина эмасди; бу менинг ўзимга ишончимни қайта ҳис қилишим эди.
Кейин қизим билан қисқа сайрга чиқдим. Илгари ҳар қадамни санаган бўлсам, ўша куни қушларнинг овозини эшитдим, атрофга қарадим. «Мен яна ўз ҳаётимдаман», деб ўйладим. Буни бир маҳсулот ҳамма учун такрорлайди, деб айта олмайман. Лекин менинг ҳикоямда дугонамнинг маслаҳати Ostemikron ҳақида билишга ва ўзимга қайтишга сабаб бўлди.
Сайримиз узоқ эмас эди. Лекин мен уйга қайтгач чарчоғимдан эмас, қувончимдан йиғладим. Қизим мени қучоқлаб, «Она, эртага ҳам чиқамиз», деди. Шу биргина гапни қанча вақт кутган эканман. Мен яна режа тузишни, қўшни билан кўришишни, набираларимнинг қўлидан ушлаб юришни хоҳладим.
Фарзандларимнинг кўзларида қўрқув ўрнига яна хотиржамликни кўриш мен учун энг катта совға бўлди. Улар мени йўқотишдан қўрққанини энди тушундим.
Мухбир: Ҳозир нимани хоҳлайсиз?
Нодира: Оддий ҳаётни. Набираларим билан сайр қилишни, бозорга ўзим чиқишни, мактабдагилар билан яна бемалол кўришишни. Ўттиз йил бошқаларнинг келажаги учун турдим. Энди ўзимнинг эртанги куним учун ҳам ҳаракат қилишни хоҳлайман.
Мухбир: Шу ҳолатда юрганларга нима дейсиз?
Нодира: Оғриққа ўрганиб қолманг. Уни уят деб яширманг. Сабабини аниқлатинг, ёрдам сўранг, ўзингиз учун вақт ажратинг. Мен йиллар давомида «кейин» деб юрдим. Бугун бошлаш мумкин бўлган ишни кейинга қолдирманг.
Муҳим саволлар: бўғим оғриғи ҳақида нимага эътибор бериш керак?
Бу ҳикоядаги ҳолат кўпчиликка таниш: тиззада оғриқ, зинадан тушишда қийналиш, эрталаб қотиш, кечқурун чарчоқ. Мен ҳам бу белгиларни узоқ вақт оддий чарчоқ деб ўйладим.
Бўғим саломатлиги ҳақида суҳбат.
Савол: Қайси белгиларга жиддий қараш керак?
Жавоб: Оғриқ тез-тез қайталанса, шиш, қизариш, ҳаракат чекланиши ёки иситма кузатилса, ҳолатни шифокор билан муҳокама қилинг. Айниқса юриш ёки кундалик иш қийинлашса, вақтни чўзманг.
Бўғим оралиғини таққослаш учун тасвир. Суратдаги ёзувлар ўзбекчага ўгирилган; тасвир ташхис ўрнини босмайди.
Савол: «Ўзи ўтиб кетади» деб кутиш нега хавотирли?
Жавоб: Узоқ давом этадиган оғриқ одамни камроқ ҳаракат қилишга мажбур қилиши, уйқу ва кайфиятга таъсир қилиши мумкин. Энг муҳими, оғриқ сабабини билмасдан туриб тўғри йўлни танлаш қийин. Ўқитувчининг ҳикоясида ҳам кечиктириш ҳаёт сифатини тобора пасайтирган.
Ҳар бир ҳолат алоҳида баҳоланади. Тасвир умумий маълумот учун берилган.
Эртага яна оғриқ билан уйғонишдан қўрқсангиз, бу ҳисни инкор қилманг. Бугун аҳволингиз ҳақида аниқ маълумот олиш учун қадам қўйинг.
Савол: Бу ҳикоя ҳамма учун бир хил натижани англатадими?
Жавоб: Йўқ. Бу Нодира Сатторованинг шахсий тажрибаси. Оғриқнинг сабаби ва одамнинг аҳволи турлича бўлади; натижа ҳам ҳар кимда бир хил бўлмаслиги мумкин.
Ostemikron. Бўғимлар учун мой.
90% ЧЕГИРМАНИ КЎРИШНодиранинг сўзлари таъсирли, чунки у бизнинг кўпчилигимиз қиладиган хатони очиб беради: оила, иш ва ташвишлар орасида ўз аҳволимизни охирги ўринга қўямиз. Тизза ҳар куни сигнал беради, биз эса эртага вақт топармиз деймиз. Эртага яна иш чиқади.
Унинг фарзандлари Ҳиндистон ва Германияга сафарни ташкил қилди. Бу уларнинг меҳри эди. Лекин сафарнинг ўзи хотиржамлик кафолати эмаслигини у ўз тажрибасида кўрди. Бурилиш ўз аҳволимни тинглаш ва яна ҳаракатни бошлашдан келди.
- Оғриқ қачон бошланиши ва нимадан кучайишини ёзиб боринг.
- Шиш, қизариш ёки ҳаракат чекланишини эътиборсиз қолдирманг.
- Қабул қилаётган воситаларингизни шифокорга айтинг.
Ҳикоядан олинадиган беш фикр:
- Ўттиз йиллик меҳнат бир кунда йўқолмайди; тананинг сигналларига вақтида қулоқ тутиш керак.
- Яқинлар ёрдамини қабул қилиш заифлик эмас.
- Қиммат сафар ёки машҳур клиника ҳам ҳар бир инсон учун кутилган натижани бермаслиги мумкин.
- Дугонамнинг маслаҳати менга ўз аҳволимни яна жиддий қабул қилишга туртки берди.
- Оғриқ давом этса, уни одат деб қабул қилманг.
Мухбир: Охирги гапингиз?
Нодира: Мен бир вақтлар фарзандларимга «қўрқсангиз ҳам, қадам ташланг» дердим. Энди бу гапни ўзимга айтяпман. Мен учун дугонамнинг маслаҳати янги саҳифа очди. Сиз учун биринчи қадам — ўз аҳволингизни эътиборга олиш бўлиши мумкин.
ДИҚҚАТ! Оёқлардаги оғриқ кундалик ҳаётингизни чеклаётган бўлса, уни яна ойлаб орқага сурманг. Бугун ўз аҳволингизга вақт ажратинг ва керак бўлса тиббий ёрдам олинг.
Дўппини танланг — 90% чегирмани очинг!
Учта дўппидан биттасини танланг.
Дўппини танланг
Таймер фақат приз очилиши анимациясини кўрсатади.
Сизга 90% чегирма очилди!
Ostemikron акция нархи: 24 000 сўм
Doctor Neo орқали бутун Ўзбекистон бўйлаб бепул етказиб бериш.
Тўлов: карта билан ёки товарни олганда нақд пулда.
Изоҳлар:
Ўқитувчининг гаплари юрагимга тегди. Мен ҳам дарс охирида зинадан тушишдан қўрқаман. Бундай оғриқни бошдан кечирмаган одам тушунмайди.
Тўрт фарзандни ёлғиз катта қилишнинг ўзи қандай синов! Оёқ оғриғи билан ишлаш ҳақида ўқиб, онамни эсладим.
Германия ва Ҳиндистонга борган бўлса ҳам ўзи кутган енгилликни топмагани ҳайрон қолдирди. Менга ҳам аввал сабабини аниқлаш кераклигини эслатди.
Онам узоқ тургандан кейин тиззасини ушлаб ўтиради. Бу ҳикояни унга кўрсатаман, шифокорга ҳам олиб борамиз.
Мени энг кўп қўрқитадигани — оғриққа кўникиб қолиш. Бир куни оддий сайр ҳам оғир ишга айланишини истамайман.
Ostemikron ҳақида маълумотни қаердан олиш мумкин? Қутиси, таркиби ва қўллаш йўриқномасини ҳам кўришни истайман.
Дўстининг маслаҳати уни яна умидлантирган экан. Лекин ҳар кимда ҳолат турлича бўлади, мен ўзимнинг касаллик тарихимни ҳам инобатга оламан.
Оғриқни яшириш осон: ишга борасиз, кулган бўласиз, кечаси эса ухлай олмайсиз. Шу қисми жуда таниш.
Онажоним ҳам ўқитувчи. Унинг оёқлари кечқурун қандай чарчашини кўраман. Ҳикояни ўқиб, яна бир бор аҳволини сўрадим.
Саволим бор: аввал текширувдан ўтиш керакми? Менда тиззада шиш ҳам бўлади.
Тиззада шиш, қизариш ёки узоқ давом этадиган оғриқ бўлса, шифокорга мурожаат қилинг. Бу саҳифадаги шахсий ҳикоя ташхис ўрнини босмайди.
Тўрт фарзанди катта бўлиб онасига ёрдам бергани таъсирли. Одам оиласи учун кўп йил ўзини охирги ўринга қўяди.
Мен ҳам меҳнатда кўп тик тураман. Оёқ оғриғини «ўтиб кетади» деб юравериш хато эканини англадим.
Унинг «яна ўзим юришни хоҳладим» деган фикрини тушунаман. Мустақил ҳаракат қилиш қанчалик қимматли!
Маҳсулот ёрлиқдаги маълумот билан таққосланса яхши бўларди. Айниқса аллергияси борлар учун бу муҳим.
Ҳиндистонда ҳам, Германияда ҳам бир зумда ечим топилмагани ҳақиқий ҳаётга ўхшайди. Кўпчилигимиз узоқ излаймиз.
Мен учун энг таъсирли жойи — ўқувчилари олдида оғриғини билдирмасликка ҳаракат қилгани. Ўқитувчилар кўп нарсани ичга ютади.
Онамни даволашга юборишни ўйлаяпмиз. Ҳикоя сафардан олдин аниқ ташхис ва режа тузиш кераклигини эслатди.
Дўст билан суҳбат баъзан катта туртки беради. Унга яна ҳаракат қилишга куч бергани яхши.
Касалликдан қўрқиш ҳам, умид қилиш ҳам табиий. Лекин мен ҳар қандай маҳсулот бўйича йўриқномани ўқиб чиқаман.
Мен ҳам тўрт фарзандли онаман. Бола-чақа учун югуриб, ўз соғлиғимни кечиктириб қўймасликка қарор қилдим.
Тиззамда оғриқ пайдо бўлганда фақат малҳам сурганман. Энди сабабини текширтиришга ёзиламан.
Ўқитувчининг кун бўйи тик туриши қандай таъсир қилишини кўпчилик ҳисобга олмайди. Бу ҳикоя шуни кўрсатди.
Илгари «қариликда ҳаммада оғрийди» деб ўйлардим. Энди оғриқни оддий ҳол деб қабул қилмайман.
Унинг ҳаёти ўзгарганини ўз сўзлари билан айтиши таъсирли. Мен натижа ҳар бир одамда бошқача бўлишини ҳам тушунаман.
Сайрга чиқиш ва набиралар билан вақт ўтказишни соғинган одамни яхши тушунаман. Онамга ҳам шундай кунлар тилайман.
Таркиб, қарши кўрсатмалар ва ишлаб чиқарувчи ҳақида тўлиқ маълумот қўшилса, қарор қилиш осонроқ бўлади.
Шошмасдан, шифокор билан маслаҳатлашиб ҳаракат қиламан. Оғриқни эътиборсиз қолдирмайман.
Ҳикояни охиригача ўқидим. Энг муҳим фикр: ўзингизга ҳам вақт ажратинг, ёрдам сўрашдан уялманг.
Бир неча йилдан бери дарс бераман. Ўқитувчининг кун охиридаги чарчоғини жуда яхши тасаввур қиламан.
Касаллик ҳақида гапиришдан уялмаслик керак экан. Онам доим «сизларни безовта қилмай» деб оғриғини яширади.
Ҳикоядаги фарзандларни тушунаман. Ота-онам учун қўлимдан келганини қилишни хоҳлайман, аммо аввал уларни диққат билан тинглашим керак.
Тўрт бола, иш ва уй ташвиши орасида ўзингизга навбат келмаслиги мумкин. Буни кўп оналар бошдан кечиради.
Кечаси оёқ оғриғи билан ухлай олмаслик жуда чарчатади. Мен ҳам шифокор қабулини ортга сурмасликка қарор қилдим.
Бир кун келиб зинадан қўрқмасдан тушишни орзу қиламан. Шу кичик нарсалар инсонга нақадар қадрли бўлиб қолар экан.
Менга мўъжиза ҳақида баланд гапдан кўра, унинг ўзида сезган кичик ўзгаришларни сўзлагани яқинроқ туюлди.
Дадам ҳам оёқларидаги оғриқни йиллаб эътиборсиз қолдирди. Энди бирга кўрикдан ўтиш учун вақт белгилаймиз.
Ишдан кейин ҳеч нарсага куч қолмаслиги қандай ҳис эканини биламан. Соғлиққа вақт ажратишни ўрганиш керак.
Дугонаси айтган маслаҳат унинг руҳини кўтарган. Мен ҳам яқинларимнинг аҳволини фақат телефонда эмас, кўриб сўрашга ҳаракат қиламан.
Ҳар қандай маҳсулотда таркиб ва қарши кўрсатмаларни кўрмасдан харид қилмайман. Маълумот қўшилса, қайта кўраман.
Ўттиз йил бир жойда меҳнат қилиш — улкан умр. Энди ўзига ҳам меҳр кўрсатиши керак.
Маҳсулот ҳақида ҳозирча саволларим кўп. Лекин оғриқни кейинга сурмаслик ҳақидаги фикрга қўшиламан.
Онаси учун ҳаракат қилган фарзандларга раҳмат. Барча ота-оналаримиз соғ бўлсин.